Kireç antik çağlardan beri bilinen ve çok yönlü kullanımı olan bir maddedir. Mısır piramitlerinin yapımında, Yunan ve Roma imparatorluğu döneminde çeşitli yapıtların inşasında kireç kullanıldığı bilinmektedir.

Kalsiyum karbonat içeren kireçtaşlarının 900-1000 °C de kalsinasyonu ile kireç
(CaO; Sönmemiş Kireç) elde edilir. Sönmüş kireç ise sönmemiş kirecin su ile reaksiyonu neticesinde oluşan kalsiyum hidroksittir (Ca(OH)2). Hammadde özelliklerine göre, yüksek kalsiyumlu kirecin yanı sıra, magnezyum ihtiva eden dolomitik kireç ve sönmüş dolomitik kireç de elde edilir.

Kirecin kullanım alanları sayılamayacak kadar çoktur. Kireç direkt veya dolaylı olarak hemen hemen her endüstri ürününde katkısı olan bir kimyasaldır. Endüstride, kullanım alanlarının sayısı açısından birinci ve tüketim miktarı açısından ise beşinci sıradadır. Türkiye'de yılda 5 milyon ton civarında kireç üretilmektedir (tüketimlerini kendisi karşılayan KİT ve özel sektör kuruluşları dahil olmak üzere) . En fazla kireç 2 milyon ton ile inşaat sektöründe kullanılmakta olup bunu metalurji ve kimya sektörleri takip etmektedir. Kirecin Avrupa ve ABD 'de çok yaygın olan çevresel kullanımları ülkemizde de giderek artmaktadır.

Kireç, ülkemizde basit çalı ve yamaç ocaklarından başlayıp modern bilgisayar kontrollü ve mevcut en iyi teknoloji "best available technology" kavramına uygun modern fırınlara kadar uzanan bir teknoloji çeşitliliğinde üretilmektedir.